اگر چه نزد شما تشنه ي سخن بودم
کسي حرف دلش را نگفت من بودم
دلم براي خودم تنگ مي شود آري:
هميشه بي خبر از حال خويشتن بودم
نشد جواب بگيرم سلام هايم را
هر آنچه شيفته تر از پي شدن بودم
چگونه شرح دهم عمق خستگي ها را
اشاره اي کنم ، انگار کوه کن بودم
من آن زلال پرستم در آب گند زمان
که فکر صافي آبي چنين لجن بودم
غريب بودم ، گشتم غريب تر اما:
دلم خوش بود که در غربتِ دلدار بودم

۳۰/۵/۸۸

بی تو چندین نفس آمد و رفت این گران جانِ پریشانِ پشیمان را ؟

کودکی بودم وقتی که تو رفتی .. اینک مردی است ز اندوه تو سرشار هنوز

شرمساری که به پنهانی چندی است به درد در دل خویش گریست

نشد از گریه سبک بال هنوز آن سیه دستِ سیه داس سیه دل

که تو را چون گلی با ریشه از میان دل من کند و ربود ..



نیمی از روح مرا با خود برد



نشد این خاک بهم ریخته هموار هنوز

ساقه ای بودم پیچیده بر آن قامت مهر .. ناتوان، نازک، ترد

تند بادی برخواست

تکیه گاهم افتاد ..

برگهایم پژمرد ..



بی تو آن هستی غمگین دیگر به چه کارم آمد یا به چه دردم خورد

روزها طی شد از تنهایی مالامال .. شب همه غربت و تاریکی و غم بود و خیال

همه شب چهره لرزان تو بود که از فراسوی سپهر گرم می آمد .. در آینه ی اشک فرود

نقش روی تو در این چشمه پدیدار هنوز ..



تو گذشتی شب و روز گذشت



آن زمان ها به امیدی که تو برخواهی گشت پای هر پنجره مات می نشتم به تماشا //تنها//

گاه بر پرده ی ابر، گاه بر روزن ماه، دور تا دورترین جاده می رفت نگاه، باز می گشتم تنها ..



هیهات ..

چشمها دوخته ام بر در و دیوار هنوز



بی تو چندین نفس آمد و رفت مرغ تنها .. خسته .. خون آلود؟

که به دنبال تو پر پر می زد و سپس می افتاد .. در قفس می فرسود

ناله ها می کند این مرغ گرفتار هنوز .. رنگ خون بر دم شمشیر قضا می بیند

بوی خاک از قدم تند زمان می شنوم



شوق دیدار توام هست چه باک

به نشیب آمدن روز فراز

به تو نزدیکترم می دانم

یک دو روزی دیگر از همین شاخه ی لرزان حیات پر کشان سوی تو می آیم



دوستت دارم .. بسیار هنوز

نمیشه نوشت ... متاسفم ولی مجبورم تا مدتی تعطیلش کنم شایدم برای همیشه ... خدانگهدار ... 

خارم مگر از خواری خوارم تو مپنداری                      دانم که مرا با گل یکجا تو نگه داری

 گل را به تو آن گویی کز عشق معطر شد

 آن گل که فقط گل بود در حادثه پر پر شد

سودای تو را دارم من از دل و از جانم                      گفتند که پیدا شو دیدند که پنهانم

  گفتند که پیدا کن خود را با تو رو با هم                     گفتم که پیدا هست در هر نفس آدم

 پیداست و من پنهان من در تن و او در جان                 یک آن نظری کردم در خود گذری کردم
 
      دیدم که نه در دوری نزدیک تر از نوری                      در راه عبور از تو من این همه دور از تو 

  یک عمر نیاندیشم هیهات تو درویشم  

  چشم است که بینا نیست در عشق که اینها نیست

گذشته ات را بدون هيچ تاسفي بپذير،با اعتماد زمان حال ات را بگذران و بدون ترس براي آينده آماده شو.

شک هايت را باور نکن و هيچگاه به باورهايت شک نکن. 

زندگي شگفت انگيز است فقط اگربداني که چطور زندگي کني.

مهم این نیست که قشنگ باشی ، قشنگ اینه که مهم باشی! 

حتی برای یک نفر مهم نیست شیر باشی یا آهو مهم این است با تمام توان شروع به دویدن کنی. 

كوچك باش و عاشق... كه عشق می داند آئین بزرگ كردنت را.

بگذارعشق خاصیت تو باشد نه رابطه خاص تو باکسی.

موفقيت پيش رفتن است نه به نقطه ي پايان رسيدن.

در نبرد میان انسانهای سخت و روزهای سخت این انسانهای سخت هستند که میمانند نه روزهای سخت .

فرقى نمي كند گودال آب كوچكى باشى يا درياى بيكران ،زلال كه باشى، آسمان در تو پیداست.

کاش بودی تا دلم تنها نبود * تا اسیر غصه فردا نبود 

کاش بودی تا برای قلب من * زندگی اینگونه بی معنا نبود 

کاش بودی تا لبان سرد من * بی خبر از موج و از دریا نبود 

کاش بودی تا فقط باور کنی * بعد از تو این زندگی زیبا نبود 

تو که در باور مهتابی عشق ، رنگ دریا داری ... فکر امروزت باش به کجا می نگری ؟؟؟ زندگی ثانیه ایست ، وسعت ثانیه را می فهمی ؟ می شود مثل نسیم بال در بال پرستو بوسه بر قلب شقایق بزنیم ......هیچ کس تنها نیست ......... ما خدا را داریم...

                 نیمه شب آواره و بي حس و حال              در سرم سوداي جامي بي زوال
                 پرسه اي آغاز كردم در خيال                     دل به ياد آورد ايام وصال
                 از جدايي يك دوسالي مي گذشت            يك دوسال از عمر رفت و برنگشت
                 دل به ياد آورد اول بار را                           خاطرات اولين ديدار را
                 آن نظر بازي و آن اسرار را                        آن دو چشم مست آهو وار را
                همچو رازي مبهم و سر بسته بود             چون من از تكرار، او هم خسته بود
                 آمد و هم آشيان شد با من او                  هم نشين و همزبان شد با من او
                خسته جان بودم كه جان شد با من او       ناتون بود و توان شد با من او
                دامنش شد خوابگاه خستگي                  اينچنين آغاز شد دلبستگي
            

                واي از آن شب زنده داري تا سحر             واي از آن عمري كه با او شد به سر
                مست او بودم ز دنيا بي خبر                   دم به دم اين عشق مي شد بيشتر
                آمد و در خلوتم دمساز شد                     گفت و گوها بين ما آغاز شد
                گفتمش در عشق پابرجاست دل             گر گشايي چشم دل زيباست دل
                گر تو زورق بان شوي درياست دل            بي تو چون شام بي فرداست دل
               دل ز عشق روي تو حيران شده                در پي عشق تو سرگردان شده
               گفت در عشقت وفادارم بدان                   من تو را بس دوست مي دارم بدان
               شوق وصلت را به سر دارم بدان               چون تويي مخمور، خمارم بدان
               با تو شادي مي شود غمهاي من             با تو زيبا مي شود فرداي من
               گفتمش عشقت به دل افزون شده           دل به جادوي دلت افسون شده
              جز تو هر ياري به دل مدفون شده              عالم از زيباييت مجنون شده

               بر لبم بگذاشت لب يعني خموش             طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش
               در سرم جز عشق او سودا نبود                بهر كس جز او در اين دل جا نبود
               ديده جز بر روي او بينا نبود                       همچو عشقم هيچ گل زيبا نبود             
              خوبي او شهره آفاق بود                           در نجابت در نكويي طاق بود
                                                     روزگار...
              روزگار اما وفا با ما نداشت                     طاقت خوشبختي ما را نداشت
              پيش پاي عشق ما سنگي گذاشت        بي گمان از مرگ ما پروا نداشت
              آخر اين قصه هجران بود و بس                حسرت و رنج فراوان بود و بس
             يار ما را از جدايي غم نبود                      در غمش مجنون عاشق كم نبود
             بر سر پيمان خود محكم نبود                   سهم من از عشق جز ماتم نبود
             با من ديوانه پيمان ساده بست               ساده هم آن عهد و پيمان را شكست
             بي خبر پيمان ياري را گسست               بي خبر ناگاه پشتم را شكست
             آن كبوتر عاقبت از بند رست                   رفت با دلدار ديگر عهد بست
             با كه گويم او كه همخون من است          خصم جان و تشنه خون من است
             بخت بد بين وصل او قسمت نشد            اين گدا مشمول آن رحمت نشد
                                       آن طلا حاصل به اين قيمت نشد...

             عاشقان را خودشلي تقدير نيست          با چنين تقدير بد تدبير نيست
             از غمش با دود و دم همدم شدم            باده نوش غصه او من شدم
             مست و مخمور و خراب از غم شدم        ذره ذره آب گشتم ، كم شدم
             آخر آتش زد دل ديوانه را                        سوخت بي پروا پر پروانه را
            عشق من از من گذشتي خوش گذر        بعد از اين حتي تو اسمم را نبر
            خاطراتم را تو بيرون كن ز سر                  ديشب از كف رفت ، فردا را نگر
            آخر اين يك بار از من بشنو پند                بر من و بر روزگارم دل مبند
            عاشقي را دير فهميدي چه سود             عشق ديرين گسسته تار و پود
            گرچه آب رفته باز آيد به رود                     ماهي بيچاره اما مرده بود               

            بعد از اين هم آشيانت هر كس است     باش با او ، ياد تو مارا بس است...

            بعد از اين هم آشيانت هر كس است     باش با او ، ياد تو مارا بس است...

            بعد از اين هم آشيانت هر كس است     باش با او ، ياد تو مارا بس است...

 دانلود عشق تلخ                                                                                  شاعر: ناشناس